Sayıklarım seni

Sus(a) mak;
Ağrılı geçen bir aşkın ikliminde,
Hançeri bileyen gözlerine sus(a) mak…

Yaşamak;
—Sana uzak—,
Kırılmış sözcüklere aldanıp,
Seni konuşmak.
Bir hazan vaktinde
Rüzgârı yanıma alıp
Tenine savrulmak,
Aşka tuzak;
Yaşamak…





Karanlık çökünce düşüncelerin kalbine,
Uzanıp uyuyorum,
Başımı yaslayıp,
Sevdanın diz(e) lerine.
Suları çoğalıyor içimdeki fırtınanın,
Taşıyor gel-git'lerle.

Çarpıyor ömrümün sahillerine sesin;
——düşlerimde…

Ne olur,
Ne olur sevdiğim,
Ben özümü sükûta bağlarım
Yeter ki;
Sen üzülme…





Seni an(la) mak;
Bir ummana dalmak,
Dar vakitlerde,
Koşmak,
Upuzun yalnızlıklar biriktirip,
Kendime varmak;
Seni an(la) mak…

Sol(u) mak;
Yalancı baharlara gönül düşürüp,
Nefesimle nefesine karışmak,
Acıyı acıya bağlayıp,
Sessizce umutların yanına uzanmak,
Sol(u) mak…





Sevgi budadım gönlünün bahçesinden,
Dallanıp, yeşillensin diye,
Taşsın diye aşk teninden…

Yağmur oldum,
Yandım asırlarca! ,
Serab-ı ömrüme çığlar düştü;
Feryad oldum dağlara.

Düştüm,
Kırıldım hasretin en olmadık yerinden
Kıvılcımlar çoğaldı,
Üşüdüm!
Islandım gözlerinden…

+*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*++*¨^¨*+