Sığındık Gölgesine Şarkıların
|
|
Hüzündü çınlayan kulaklarımda, uzaklardan esip geçen bir rüzgarın acıklı nağmeleriydi, başka yüreklerden toplayıp getirdiği bir acılar senfonisiydi.
Tükenmişliğin son demleriydi.
Günlerin cafcaflı renklerinden sıyrılıp renksizleştiği, pırıltılarını sisleri ardında yitirdiği, kimliksizleştiği, sessizleştiği zamanlardı.
Uzak ve yakının iç içe geçtiği, uzak sandığımız şeylerin aslında içimizde beklenmeye alındığını keşfettiğimiz, ama yakın sandığımız şeylerin de aslında bize ne kadar uzak olduğunu anlamaya başladığımız zamanlardı.
Sevginin yoksullaştırdığı, paranın katılaştırdığı, insanın ne olduğunu tanımlayamadığımız zamanlardı.
Şarkıların gölgesine sığınırken, içimize akıtırken gözyaşlarımızı ve sorgularken neden bu kadar acımasızlaştığımızı, kaybediyorduk elimizdeki bütün çıkış yollarını.
Çıkmazların çıkış yolları olduğuna nasıl da kaptırıyorduk kendimizi.
Düşünemiyorduk!?..
Düşündüğümüzde vicdanımızla baş başa kalıyorduk, yanlış olduğunu anlıyorduk bazı şeylerin ama acılarımızdan kaçıp sığınıyorduk ne olduğunu bilmediğimiz limanlara.
Kaçmazsak acıyorduk, kanatıyorduk kendimizi.
Aslında yenik düşüyorduk her geçen gün, çırpınışlarımızın boş yere olduğunu bile bile yürümeye çalışıyorduk o sonu olmayan sokaklarda.
Yan yana, elele gibiydik ama tektik. Acılarımızda, sevinçlerimizde hep tektik. En desteğe ihtiyaç duyduğumuz anlarda, gölgemizden başka kimseyi bulamıyorduk yanımızda.
Tutunamıyorduk hiçbir dala. Ne sığabiliyorduk bir yere ne de sığdırıyorduk başkalarını.
Öyleydi işte yaşam denen şey. Keşkelerimizi gömerken içimizin en derinlerine, gülümsüyorduk hiç ışıltısı olamayan gözlerle yaşama.
|
Normal
