Oysa Ben İstemedim Büyümeyi

Çocuk olmak

Büyümek

Yetişkinlerle çocuklar arasında çok fark olduğunu düşünüyor musunuz?


Ya da nedir büyümek?

Ben çocukların sandığımızdan çok daha zeki olduklarını düşünüyorum. Bir kere en başta çok hızlı anlıyorlar.

Hayal dünyaları çok geniş olduğu için bir deyin bakın onlara reklam senaryosu yazmalarını ne fikirler çıkacak?

Bir başka durumdan daha bahsedeyim: Bizlerden çok daha hoşgörülüler

Hayattan büyük zevkler alıyorlar; küçük şeylerle mutlu oluyorlar.

En temiz en masum aşk, çocukluk aşkı değil mi?

Körebe

Saklambaç

Yazı tura bir iki üç tıp

Oyunlar

Hepsinde ne kadar hinsen cinsen o kadar kazanırsın; yaşadığımız hayat da böyle...


Nedir büyümek?

Çocuklar fikir sahibi olmazlar mı? Ya da şöyle diyeyim: Her şey çocukluk değil mi? 5 yaşında yaşadığın travma 60 yaşında aynen tekrar ortaya çıkabiliyor; çocukken ne yaşadıysan ona göre şekilleniyor geleceğin. Çocukluk her şey değil mi o zaman?

Bence asıl çocuk büyükler.

Aptalca şeylere takılanar onlar, olmadık şeylerden yıllarca kin tutanlar da, en olmadık alınganlıklar büyüklerde, çekememezlikler, kavgalar, iş ortamında makam kapma da; hayatın hemen her alanında büyükler çocuklardan daha çocuklar bence

Yetişkinler ne ister hayattan? Çocuklar?

- Her ikisi de mutlu olmayı

Sizce kimler daha mutlu?

Son sorum: Büyümek neyi değiştiryor ki, ne fark var çocuk olmakla büyümek arasında, ben büyüdüm de n'oldu?

Oysa

Oysa ben istemedim büyümeyi !!!...