 Offline
Parmak ucuyla kirpiğime dokunup sevebilen kaç kişi girmişti ki hayatıma?
|
|
"...
Bana aşkı öğretmişsen, terli bir tepede; bırak isyanım tam olsun yüreğimin sessizliğindeki kıyamete... Bilirim sen kendince bit hayatı onarmaya düşkünsün. Onarmak içinse gidişin; sen önce seni affet. Adına mavi dediğin çoğul eksikliğinde... Bazen seni affedebilir miydin, beni ağladığında?"
Yüzündeki gülümseme kaybolmuştu. Ama yinede gözlerinin içinde bana uzanan sevgi köprüsü, hayatla olan bağımı güçlü kılıyordu. Tam söze başlayacakken parmaklarıyla kirpiklerime dokunup, "İşte ben seni böyle seviyorum" dedi. Parmak ucuyla kirpiğime dokunup sevebilen kaç kişi girmişti ki hayatıma? İşte bütün sır buradaydı. Tekrar konuşmaya başladı. "Bilirsin; ben ki kabilesiz bir savaşçı. Senden aldığım bütün anlamları sana geri verdim. Bir 'içim' kaldı bende, bir de aklımın aldanmışlığı.
..."
(alıntı)...
Konu karanlik_mavi tarafından (06-06-2008 Saat 00:27 ) değiştirilmiştir..
|
06-06-2008, 00:25
Normal
Benzer Konular
