Sana romantik şiirler yazmayacağım artık.

Sana romantik şiirler yazmayacağım artık.
Kör olayım yazarsam
Sana senin anladığın dilden yazacağım yani.
“matematik” ile yazacağım.
Bir “mimar”, matematikten anlar ve reel olur.
...
Bulunduğum konumu uzun süre düşündüm,
Sonra kendimi buldum.
Ben, aşk çemberine teğet geçen bir doğruyum.
Tek tesellim hala “doğru” oluşum.
Teğet geçme nedenimse;
Çemberin sabit duramayışı...
Eksiğim yok muydu?
Vardı...
Ben iki komşu dik kenar arasındaki açı kadar “dik”tim.
90 dereceydim yani.
Seni de hep bir “hipotenüs” gibi
Hep karşımda duracak sandım,
Lakin aldandım.
Sen bir gün çekip gidince,
Üçgenimiz bozuldu.
Ben de “iki vektör arasındaki bir açı” oldum.
Üçgen olmalıydık oysa.
Dörtgen olmalıydık.
Beşgen olmalıydık.
Ne bileyim, çokgen olmalıydık.
Ama asla “yamuk” olmamalıydık.
Yamuğu hiç sevmem.
Ne zaman yamuk dense,
Bir “Quasimodo” gelir aklıma.
Ve içim cız eder Notre-Dame’ın kamburuna.
...
Matematik sabittir:
2 x 2 = 4.
Л = 3.14... gibi.
Edebiyat ise değişkendir:
“Ah aman gider o yâre haber,
Yarda yanar bir zaman” misali
Olmayacak hayalleri vardır edebiyatın.
Ne yâre haber gider, ne de yar yanar.
Olan sana olur, eczacılara gün doğar.
(Okulun kapısında seni beklerken,
Oturduğum o mermerin soğuğunu;
Bir ben bilirim, bir de
Haftalar boyu yutulan antibiyotikler.)
...
“Yârin yanağından gayri” demişti üstat.
Benim için tektin, paylaşılmazdın.
Sonra bunun da formülünü buldum.
“4sen 2　+ 2sen + 4 = 0”
Ne dersin?
Bununla kaç tane “içi boş sen” türetilebilir?
Bence hiç...
Dört işlem bilirdim önce
Senden önce yani
Toplamayı severdim;
Toplardım bütün güzellikleri
Bölmeyi severdim;
Yanlış anlama (ülkemi değil)
Ekmeğimi bölerdim, yüreğimi bölerdim.
Çarpmaya başladım sonra;
Kafamı bütün duvarlara.
Sen beni bu güzelliklerden çıkardın da
Eline ne geçti?
6 ile 5’in toplamından bile 1 kalırken,
Senin bu sevdadan elinde ne kaldı?
...
Sen!
Payı paydasından küçük
Sen, dört işlemin yutan elemanı
Sen, çarpım tablosunda yolunu şaşırmış X.
Bense yanına ilişmiş herhangi bir rakam.
Ve sen her defasında
X ’i yalnız bırakabilmek için,
Beni, benimle sadeleştirdin.
Biz sana ne değerler verdik de,
sen eşitliğin sağına hep değersiz olarak geçtin.
Şimdi soruyorum sana:
X ’i yalnız bırakabildin mi?
. . . .
Ne hayaller kurmuştum
San dair, bana dair.
Kısacası bize dair;
Kırmızı panjurlu bir evimiz olacaktı
Küçük bir bahçe içerisinde,
Bahçemizde bir de havuz.
Havuzumuzu 2 musluk 3 saatte doldururken,
1 musluk 2 saatte boşaltacaktı.
İki de çocuğumuz olacaktı.
Birinin adını “Pascal” koyacaktık.
Diğerini “Abdülkerim”.
Çocuklarımızın yaşları toplamı;
Babalarınınkinden 1 eksik.
Annelerininkinden 2 fazla olacaktı...
Sen “profiterol” yerken,
Ben “acılı lahmacun” yiyecektim.
Tezatlar dünyasının en tezat çifti biz olacaktık.
Ama olmadı.
Olsaydın olacaktı oysa.
Ama olması için benim ne olmam gerekiyordu bilemiyorum.
Bir “parabol” mü, yoksa “parası bol” mu?
Ben bir yarım uyaktım
Kendi içimde, edebiyatvari...
Sence ne olmalıydım?
Zengin kafiye mi?
...
Sana romantik şiirler yazmayacağım artık.
Kör olayım yazarsam.
Çarpılayım da, kendime geleyim.
Hatta 10’un 3’e bölümünden kalan
3,3333... teki 3 gibi
Sonsuzlukta boğulayım.
Yanayım.
Hatta kül olayım.
...
Bütün kalbimle, sana karşı hissettiklerimi
Ve seni görmek istediğimi bildiğin halde
Gittin ya;
Git…
Zıkkımın kareköküne kadar yolun var.
Diyemiyorum.
Yinede sana reel sayılar kadar reel mutluluklar...