İstanbul Sevmedi Beni Sensiz...

İstanbul Sevmedi Beni Sensiz...




Akşamın kızıllığı sarmıştı yüreğimizi

İnadına acı çekiyorduk seninle

Soguk söndürmüstü gözlerimizdeki feri

Bir çocugun elindeki somun ekmek tadındaydık

Son lokmada bitecek gibiydik sanki

Gözlerime dalmıştın

Gözlerimi alamıyordum bense senden

Bir umut diyordum

Bir umut



Çıkagelse sabahın ayazında mutlulugun gölgesi

Ve sarsa etrafımızı diye bekliyordum

İliklerimize kadar üşüyorduk ama suskunduk

Konusmuyorduk ve sarılmıyorduk da ısıtmak icin birbirimizi



Güneş doğar mıydı artık bizim için

Görürmüydük yıldızları akşam kızıllıgında el ele

Sever miydik bir daha bu kadar birbirimizi



Göz çapaklarından yakalamaya çalışıyordum eski günleri

Ama bulamıyordum bir türlü seni

Kıyamıyordum br türlü bitirmeye sevgini



Artık yoktuk ikimizde

Ağlıyordun isyan edercesine bakarak gözlerime

Ağlıyordum ağladıgın icin bense bu sebebe



İstanbul şahidimizdi o gece hatırla

Soğuk kesmisti ayaklarımızı bizden

Parmaklarımla bir turlu yazamadım duvara seni sevdigimi

Her düşüşümde ben yere sen ağladın

Sen her ağladıgında bir daha düştüm ben yere



Hatırladın mı sevdiğim

Seni seviyordum

Sen beni sevmiyordun

Ve şimdi son gücümü kullanacagım senin icin

Son gücümü son sözume harcayacagım

İster duy,ister kal belirsizliginde aksamların

Son gücümle

Son Sözüm

Seni hala seviyorum AŞKIM

İSTANBUL SEVMEDİ BENİ SENSİZ ......