üşüyorum... Korkuyorum... Kendimi Birakmaktan

Üşüyorum, sokaklar sırılsıklam, gökyüzü sanki delinmiş, kanat çırpamıyorum. Yalnızım, pencere kenarlarında kendimi yanan dünyadan, eriyen duygulardan koruyorum. Artık sevmeye korkuyorum, sevilmekten korkuyorum. Hayat bana o kadar dargın ki ona dönemiyorum artık hayat beni kucaklamıyor.

Üşüyorum, korkuyorum kendimi bırakmaktan, zincirlerimi kırmak bana öyle zor geliyor ki. Neden böyle oldu neden diyorum. Bir tebessüm bile saklanır oldu artık ufak bir tebessüm diyorum kardeşim, fazlası sende kalsın başka hiçbir şey istemiyorum.
Artık omuzlarımda hayatı taşımakta zorlanıyorum. Artık ben bir çocuk değilim koşarken karnım ağrıyor çünkü sırtımda hayatı taşıyorum. Ne kadar ağır olsa da ben taşıyacağım diyorum ve taşıyorum. İçindeki insanlar belki de taş gibi durduklarından ağır oluyor hayat çantam.
Omuzlarımda taşıdığım hayatı, küçük ama ağır çantamı hafifletin. Bir kerecik gülün, lütfen gülün! Hayat durmaz, onu durduramam ama iki günlük ömrümüzde onu kucaklamak için onun bize gülmesi için siz ona gülün diyorum, diyeceğim ve ben hepiniz için de güleceğim İlk düşen yağmur damlası her zaman çamura benzer. Sanki çamur yağar gökten, fakat göremeyiz. Belki de hissederiz, uzanıp da dokunamamaya benzer bazen. Ve o pamuk gibi yağan kar. Yağdıkça daha da saflaşır, beyazlaşır. Hayatımızda böyle değil midir? Tutunduğumuz dallar çürük, attığımız adımlar yamuk değil miydi ilk seferinde? Çürük dallara tutunarak sağlam dallara tutunmayı; onlara güvenmeyi, yamuk adımlar atarak bazen de düşerek yere sağlam basmayı öğrendik.

Yağmur… Git gide toprak kokusu sarar her yanı. Güven verir yağmur yağdıkça. Berraklaşır, çamur diye nitelenen su damlalarından kaçmaz oluruz artık. İlk yağan kar altta kalmaya mahkûmdur. Karda yağdıkça saflaşır. Oynayabiliriz artık. Tertemizdir, üstelikte bembeyaz… Ne kadar da güzel görünüyordu o ulu çınar. Beni çeker, taşır diye düşünmüştüm kalın ve sağlam dallarıyla. Tam da zirveye ulaştığımda o güvendiğim dallar çürüklüğünü gösterdi bana. Unuttum; yerde buldum kendimi, üstelikte kalbim paramparça… Oysa yer ne kadarda düz ve sağlam görünüyordu. Nerden bilebilirdim minik bileğimi burkup, henüz güçsüz olan bedenime zarar vereceğini…
Neden bahsettiğimi siz zaten anladınız. İlk izlenim, ilk gülümseme çok güzel çok ulu da olsa, keşke bir de kötülükleri saklasa. Zaten zaman silecektir gülümsemeyi dudaklardan. Eee ne kaldı geriye? Varsın çirkin görünsün yüzünüz, ne çıkar? Yeter ki siz kalbinizle gülünüz. Bunu bir yap kardeşim, en azından dene! İnan ki bundan iyi bir ilaç olamaz ikiyüzlülüğe…
Öyle bir oyun oynuyorum ki hayatla,kazanan hep o oluyor. İpler onun elinde ya kazanacak ya kazanacak, bana başka bir seçenek vermiyor.
Elimi kolumu bağladığı gibi bir de gözlerimi yummamı ve yorumsuz sadece söylediklerini dinlememi istiyor. Hiçbir şeye karışmamamı, hiçbir şey söylemememi ve yaptığı kötülükleri göz ardı etmemi bekliyor. Sadece dinle sana komut verildiğinde isteneni yap diyor. Beni bir robot zannediyor.
Ama yanılıyor ben yaşamayı hak ettiğim gibi bunu tepe, tepe kullanmasını da bilirim. Ama yapamıyorum yine onun ağına düşüyorum. İşini biliyor yani.Ne yapıyor ediyor yine başarıyor beni alt etmeyi.
Onun tek amacı onun için yaşamamı, onun için elimden geleni yapmamı sağlamak anca o zaman ayakta durabilir. Ben onun devamlı ayakta durmasının tek sebebiyim. Adını hayat olduğuna bakamayın tek başına işe yaramaz.
Tabi beni oyununa alması yetiyor buna resmen yalandan evcilik oynuyorum onunla mutluymuşum numaraları yapıyorum,yapmak zorundayım. Ta ki biri beni uyandırana kadar. Kendime gelince bir de bakıyorum ki hayatla beraber bir günahkar olmuşum oyunun içinde. Gariptir ki cezasını yine ben çekiyorum.

Peki ben bu kadar şeyin farkındayken hala niye oyunda yer alayım ki, neden teslim olayım ki. O zaman diyorum ki ‘Ben Hayat Değil Hayat Ben olsun’…