MeLanKoLicH

Tek Renk Kalmayın



Bizi biz yapan, diğer insanlardan ayıran bazı


özelliklerimiz vardır...


Kimi neşeli ve konuşkandır, kimi ise ağırbaşlı,


şimdinin denilenlerinden...



Kimi çekingen ve utangaçtır, kimi ise heyecanlı


ve atak...



Bazı insanlar son derece sakin ve uysal iken bazı insanlar da her an patlamaya hazır bomba gibi dolaşır


ortalıkta...



İşin en zor yanı da insanın kendini tarif etmesidir.


Kendinizi tanıtırken de adınız, soyadınız, doğum


yeriniz, tarihiniz yani konuya en hakim olduğunuz


cümleler biter ve kalakalırsınız...



Bu kadarcık söz, tanıtmaya yeter mi insanı? Öyle


çok özellik, zevk, alışkanlık, hayat görüşü ve renk


varken nedense insanın aklına, kendini tanıtacağı


birkaç kelime bile gelmez...



Ben insanları renklere benzetirim... Kırmızı, Beyaz,


Mavi, Yeşil, Sarı, Turuncu, Gri, Kahverengi, gibi


renkler vardır ya hani?.. İşte insanlar da öyle


renk renktir bana göre.



Kırmızı bana heyecanlı, çoşkulu, maceraperest,


gözüpek insanları çağrıştırır. Kafasına koyduğunu


yapan, biraz asi ruhlu. Yaptığı herşeyi tutkuyla,


aşkla yapan insanlar, arzuları limitsiz...



Beyaz ise eğitim, kültür veya bilim alanında uğraşan


insanları anımsatır. Olgun, anlayışlı, dostlukları


güvenilir ve sırdaş insanlar da beyazdır benim


için. Tatlı bir masumiyeti, engin bir bilgeliği


bulurum beyazlarda...



Yeşil ise doğa tutkunu insanları çağrıştırır.


Doğaya aşık, doğal ve merhametli insanlar


aklımda nedense hep yeşildir. Koruyucu ve


kollayıcılardır aynı zamanda...



Sarı, şefkate, korumaya ihtiyacı olan insanları


hatırlatır... Yaşlılar, sokak çocukları,


kimsesizler, evsizler barksızlar sarıdır,


ilgisiz sevgisiz kalmışları düsündürür,


bir de şefkate muhtaçları...O yüzden kendi


zayıflıklarımızı, zaafiyetlerimizi de sarı görürüm..



Kendi ruhumdaki renklerin dünyasında geziyorum.


Doğru mu yanlış mı bilmiyorum ama TURUNCU, sanki